Man Knowledge: The Men in the Arena – A Primer on Roman Gladiators

{h1}

Romeinse gladiatoren nemen een speciale plaats in in de geest en de verbeelding van moderne mannen. De beeldspraak van de man in de arena beslaat millennia, van het oude Rome zelf tot de 20th eeuw en daarna. In zijn beroemde toespraak Burgerschap in een republiek, Theodore Roosevelt sprak over die man ... een man wiens gezicht 'ontsierd was door stof, zweet en bloed' en die zijn plaats nooit zal delen met 'die koude en timide zielen die noch overwinning noch nederlaag kennen.' Het beeld is opvallend. Maar wie waren eigenlijk de gladiatoren van Rome?


De gladiator in het oude Rome was een soort paradox. De meesten waren criminelen en slaven die zichzelf niet eens konden voeden, en toch konden ze door getalenteerd zwaardvechten en een talent om te overleven grote bekendheid verwerven in de arena. Zelfs Rome zelf was inderdaad een paradox. De stad was het centrum van de wereld, het hoogtepunt van de beschaving, en toch manifesteerde de Romeinse cultuur zich vaak op een nogal bloeddorstige en barbaarse manier, waarbij gladiatorengevechten het beste voorbeeld waren. Laten we eens kijken naar de mannen in de arena en kijken wie ze waren en hoe hun leven was.

Oorsprong van de Spelen

De gladiatorengames zoals we die kennen zijn ontstaan ​​uit vroegere Romeinse begrafenisgebruiken. Beginnend in de 3rd eeuw voor Christus werden Romeinse krijgers verondersteld te zijn geëerd na hun dood door het offeren van krijgsgevangenen. Uiteindelijk veranderde de praktijk van het simpelweg offeren van krijgsgevangenen naar het met elkaar laten aangaan van een dodelijke strijd. Na verloop van tijd vond de praktijk ook buiten het leger plaats in de samenleving. Gladiatorenwedstrijden om de doden te eren werden zelfs zo gewoon dat het niet ongebruikelijk was dat rijke mannen geld opzij zetten voor de spelen die hun eigen overlijden zouden herdenken. Bekend als bustiarri (begrafenisondernemers), deze vroege gladiatoren vermaakten niet alleen de menigte, maar brachten ook bekendheid en eer aan de families van de mannen op wier begrafenissen zij hun dodelijke kunst uitvoerden. Zoals menig keizer later zou beseffen, hield de Romeinse menigte van de sensatie van de strijd, en de populariteit die een aspirant-politicus kon verkrijgen door het sponsoren van spellen, maakte de gladiatoren hun gewicht in goud waard.


Naarmate de populariteit van deze begrafenisspelen toenam, groeide deze vorm van ritueel in de loop van de tijd uit tot algemeen amusement. Door de 1st eeuw voor Christus waren gladiatorengames big business geworden in het hele Romeinse rijk. Op het hoogtepunt van het gladiatoren tijdperk sponsorden zelfs keizers zelf wedstrijden met honderden gladiatoren die wekenlang meededen aan extravagante spellen.

The Men Beneath the Armor

De gelederen van de gladiatoren werden voornamelijk gevuld door de gevangenneming van krijgsgevangenen, hoewel velen ook criminelen uit Rome zelf waren. Allen, op een paar gelukkigen na, werden als slaven beschouwd. Er zijn echter gedocumenteerde gevallen van vrije mannen die zich vrijwillig aanmelden voor de spelen. Sommigen waren gewoon wanhopige mannen die richting zochten, terwijl anderen avontuur zochten. Allen deelden het gemeenschappelijke verlangen naar rijkdom of vrijheid, en hoewel het potentieel voor een grote beloning voor de gladiator bestond, was de enige garantie in zo'n levensstijl bloedvergieten.


Of de gladiatoren nu slaven of vrijwilligers waren, de mannen bereidden zich voor op de spelen door slopende atletiek- en gevechtstraining te ondergaan op scholen die vaak werden gerund door succesvolle gepensioneerde gladiatoren. De eigenaren van tot slaaf gemaakte gladiatoren verhuurden hun jagers aan de scholen, criminelen werden veroordeeld om zich in te schrijven en vrijwilligers moesten toestemming krijgen van een magistraat om zich bij hun gelederen te voegen.



Zoals je je kunt voorstellen, hoe succesvoller een gladiator in de arena was, hoe populairder hij werd onder de massa. Dit maakte op zijn beurt de gladiator des te waardevoller. Een bewezen vechter kan, vooral als hij terugkeert van zijn pensionering, een aanzienlijk bedrag verdienen met een enkele gebeurtenis. Bovendien konden de meest vermakelijke en moedige gladiatoren zelfs hopen op beloningen van de keizer. Spiculus, een gladiator onder de heerschappij van keizer Nero, was begiftigd met land en rijkdom gelijk aan die van generaals die triomfantelijk terugkeerden van de strijd door Nero zelf. Voor krijgsgevangenen of veroordeelde misdadigers was de meest waardevolle beloning de emancipatie van hun straf.


Gladiatoren vechten met pantser illustratie.

Variaties op gladiatoren en spelen

Moderne opvattingen over gladiatorengevechten worden vaak drastisch te versimpeld. We stellen ons twee mannen voor in de arena, die met zwaarden op elkaar slaan totdat de een de ander met een dodelijke slag slaat. De film Gladiator heeft waarschijnlijk de opvattingen van veel mensen over gladiatorengevechten uitgebreid met geënsceneerde groepsgevechten en andere formaten. In werkelijkheid waren er talloze variaties op gladiatorengevechten. Historische heropvoeringen van grote veldslagen uit de geschiedenis van Rome waren gebruikelijk, maar deze werden meestal uitgevoerd door minder getrainde slaven die niet zo'n goede show konden geven als de meer ervaren strijders. Goedgetrainde vechters namen vaak een karakterrol op zich, ironisch genoeg vergelijkbaar met de hedendaagse entertainmentworstelende organisaties, en elke rol zou een cruciale rol spelen in de show. Laten we eens kijken naar enkele van de meer prominente 'rollen'.


Retiarius - Beschouwd als een inferieure klasse van gladiatoren, was de retiarius gebaseerd op het uiterlijk van een visser en was hij uitgerust met een net, een drietand en een mes. Ze waren schaars gepantserd voor mobiliteit, droegen niet eens een helm en gebruikten hun mobiliteit en onbelemmerd zicht om hun tegenstander met hun net in de val te lokken en hen vervolgens dood te speren.

myrmillones - Bekend als de 'vismensen', werden deze gladiatoren bijna altijd vergeleken met de retiarius. Hun pantser was vaak gestileerd met visachtige kenmerken zoals schubben en vinnen, en ze droegen vaak een groot schild en een kort zwaard.


secutor - Deze gladiatoren waren een achtervolgende vechter en verrukten de menigte terwijl ze hun tegenstanders door de arena joegen. De secutor was in wezen een meer respectabele versie van de myrmillonis en droeg ook een gestileerd pantser dat symbolisch was voor vissen. De keizer Commodus (161-192 n.Chr.), Bekend van zijn deelname aan de spelen, vocht als secutor.

Gallus - Zwaarbewapende gladiatoren die vertrouwden op sterke verdediging en brute kracht in tegenstelling tot snelheid en behendigheid. Deze strijders ontleenden hun naam aan de formidabele krijgers van Gallië, en vochten vaak met het traditionele gladiatorenzwaard (gladius) of mogelijk een lans.


Bestiarii - Technisch gezien geen gladiatoren, deze strijders vochten tegen dieren. De voorlopers van moderne stierenvechters, ze zouden het opnemen tegen luipaarden, leeuwen en andere formidabele tegenstanders uit de startopstelling van Moeder Natuur.

Gladiatorengames duurden vaak dagen achtereen en zouden gedurende het hele evenement een momentum opbouwen. Bij de openingsacts waren meestal dieren betrokken en ook spellen als de jacht- en de bestiarii. De venationes was in wezen een geënsceneerde, ingeblikte jacht waarbij een jager wild door de arena achtervolgde om de menigte te vermaken. Bij Bestiarii waren mens en dier betrokken bij dodelijke gevechten, en geen van beide was een gegarandeerde overwinning. Zo vaak als niet, kwam het beest triomfantelijk uit deze wedstrijden, tot groot genoegen van het publiek. Na deze spelen zou de aandacht uitgaan naar de belangrijkste gebeurtenissen, waar gladiatoren het gevecht aangingen. Het was ook niet ongebruikelijk op grotere locaties om historische heropvoeringen op te voeren, waarbij getrainde krijgers aan de historisch winnende kant werden geplaatst tegen slecht bewapende en ongetrainde criminelen aan de historisch verliezende kant.

Het grote bloedvergieten van deze aanvallen werd geabsorbeerd in het zand dat voor dit uitdrukkelijke doel op de vloer van de arena was gelaagd. En dat is waar we het woord 'arena' vandaan halen, van 'harena', het Latijnse woord voor zand.

Gladiatoren kijken naar koninklijke troonillustratie.

Duim naar

Hoewel de motivaties gemengd waren toen een man als gladiator de arena betrad, deelden alle mannen tegen de tijd dat de zwaarden botsten slechts één motivatie: overleven. Deze beslissing berustte echter niet alleen op hun doorzettingsvermogen, moed en wapenvaardigheid, maar ook op het gepeupel. Mocht een gladiator door zijn tegenstander worden verslagen en merkt dat hij op het punt staat een dodelijke slag te krijgen, dan wordt vaak zijn lot beslist duim omlaag (met een gedraaide duim). Een zegevierende en reputatiebewuste gladiator koos er vaak voor om de menigte erbij te betrekken en hen te raadplegen voor advies over het al dan niet afmaken van zijn tegenstander. Door hun duimen om te draaien kon de Romeinse menigte het lot van de man bezegelen. De algemene perceptie is dat het duimen omhoog voor het leven was, duimen omlaag voor een snel einde. Er zijn enkele geleerden die beweren dat het omgekeerde hiervan waar was, en dat een omhoog gedraaide duim naar de keel het verlangen vertegenwoordigde om de overwonnen tegenstander gedood te zien worden, maar de waarheid kan voor altijd verloren gaan in de geschiedenis. Hoe dan ook, we weten zeker dat de menigte vaak het lot van de gevallen gladiator in handen had. Voor een gladiator die dapper had gevochten, zou de menigte waarschijnlijk voor genade stemmen.

Als het leven van een gladiator werd gespaard, was het weer zijn training en zichzelf voorbereiden om weer ... de man in de arena te worden.

Wat is jouw mening over gladiatorspellen? Zullen toekomstige generaties met een vergelijkbare schok en fascinatie terugkijken op onze verschillende vormen van entertainment? Laat het ons weten in de comments!

Bronnen

'Gladiators' door Michael Grant, Barnes and Noble Books, 1967

'The Gladiators - History’s Most Deadly Sport' door Fik Meijer, St Martin's Griffin, 2007

'Gladiators' door Stephen Wisdom, Osprey publishing, 2001